
Wat vind u hier?
Op deze site vindt
u een overzicht van de in Nederland en Vlaanderen voorkomende kerkelijke
denominaties met informatie aangaande hetgeen waar zij voor staan (hun
geloofsovertuiging etc.)
Inhoud:
Voorheen kon u hier ook van iedere
lokale kerk (voor
zover deze ons was doorgegeven) de
adres gegevens, de naam van de predikant, het adres van het secretariaat, de belangrijkste diensten, en hetgeen waarin deze kerk /
gemeente zich onderscheid van de andere kerken / gemeenten terugvinden.
Nu dus alleen nog de informatie van de betreffende denominaties
Christendom
de godsdienst
van de aanhangers van Jezus Christus, de grootste en meest verbreide onder de
wereld-godsdiensten. Evenals de beide andere wereldgodsdiensten, het boeddhisme
en de islam, is het christendom een godsdienst met een universele, dwz. voor
heel de mensheid bestemde, boodschap. Deze boodschap vin-den christenen in het
Oude Testament en het Nieuwe Testament, die gezamenlijk de Heilige Schrift of
bijbel vormen.
1.
Ontstaan en verbreiding
Het christendom
is aan het begin van onze jaartelling ontstaan als een joodse sekte, die de
rabbi Jezus van Nazareth (ca. 7 ą 4 v.C. ca. 30 n.C.) aanvaardde als de
Messias, zoals die door de joodse profeten was aan-gekondigd. De volgelingen van
Jezus achtten zijn betekenis ook van toepassing op de niet-joodse wereld en dit
leidde tot ernstige conflicten in de eerste generatie christenen en tot een
breuk met de joden, die in Jezus niet de Messias zagen.
Reeds in de 2de eeuw was
de vervreemding tussen jodendom en christendom vrijwel volledig en vanaf die
tijd heeft het christelijk geloof zijn gestalte gekregen in de confrontatie met
de niet-joodse antieke wereld.
Bij zijn
expansie binnen het toenmalige Romeinse Rijk stuitte het christendom vaak op
bittere tegenstand (christenvervolgingen), tot het in 313 door Constantijn
de Grote recht op tolerantie kreeg; in 380 verwierf het zelfs in zijn
orthodox-katholieke vorm een monopoliepositie.
Na de oudheid is het christendom
zowel van het Westen als van het Oosten uit doorgedrongen in de streken die
buiten het bereik van het Romeinse Rijk hadden gelegen. De noordelijke en
westelijke (Germaanse) volken zijn door het Latijnse christendom gewonnen, de
oostelijke door het Griekse. De twee invloedssferen stootten in Midden-Europa op
elkaar; sommige Slavische volken kwamen tot het Latijnse christendom (Tsjechen
en Polen), andere geraakten binnen de invloedssfeer van de Byzantijnse Kerk
(de
Balkan, Rusland).
Daarentegen gingen door de opkomst van de islam in de 7de eeuw
de landen van Noord-Afrika en het Midden-Oosten voor het christendom verloren en
werd de expansie naar het verdere Oosten (waarmee de nestoriaanse christenen een
begin hadden gemaakt) geblokkeerd. In 1054 leidden de tegenstellingen tussen de
oosterse en westerse christenheid tot het Oosters Schisma tussen de westerse (Rooms-)Katholieke
Kerk en de Oosters-Orthodoxe Kerken.
In de 16de eeuw
raakte het christendom in het Westen door de Reformatie nog verder verdeeld.
Intussen vond sedert het einde van de 15de eeuw een nieuwe uitbreiding plaats:
het christendom vestigde zich in het kielzog van ontdekkingsreizigers en
kolonisten in Noord- en Zuid-Amerika, later ook in Afrika en Australiė. Het
intensieve werk van missie en zending van de verschillende christelijke kerken
over de gehele wereld dateert echter pas van het midden van de 19de eeuw. In
diezelfde tijd begon evenwel in Europa zelf, vooral onder het industriėle
proletariaat en de intellectuelen, een proces van ontkerkelijking, dat zich tot
in de huidige tijd heeft voortgezet.
Het in de 19de
eeuw ontwaakte missionaire elan is een rechtstreekse stimulans geweest voor het
ontstaan van het meest opmerkelijke verschijnsel in het 20ste-eeuwse
christendom: de moderne oecumenische beweging. Haar startpunt was de
Wereldzendingsconferentie te Edinburgh in 1910, haar voorlopige bekroning de
oprichting van de Wereldraad van Kerken te Amsterdam in 1948.
2.
Vertakkingen
Op het ogenblik
kunnen in hoofdzaak de volgende groeperingen worden onderscheiden:
2.1 Het
katholicisme
Te
onderscheiden in een westerse tak, uit de Latijnse helft van het Romeinse Rijk
voortgekomen, en een oosterse, ontstaan in het Griekse deel. Het westers
katholicisme is hoofdzakelijk geconcentreerd om de kerk van Rome en erkent de
bisschop van Rome, de paus, als zijn leider en het priesterambt wordt exclusief
aan mannen voorbehouden (Rooms-katholieke Kerk). Veel kleiner zijn de
katholieke kerken, die in de 18de eeuw (strijd om het jansenisme)
en in de 19de
(vooral de strijd om de pauselijke onfeilbaarheid) in conflict met Rome zijn
geraakt en zelfstandig zijn geworden (Oud-katholieke Kerken). In de 16de
eeuw is de Engelse (Anglicaanse) Kerk losgemaakt van Rome; hoewel haar confessie
een gematigd-reformatorisch karakter draagt is haar geestelijke en
organisatorische aard in hoofdzaak katholiek (Anglicaanse Kerk). Het
oosterse christendom had oorspronkelijk zijn geestelijk centrum in
Constantinopel (orthodoxe kerken), waarmee het evenwel organisatorisch veel
minder hecht was verbonden dan het westerse christendom met Rome. Het omvat een
aantal onafhankelijke kerken in Oost- en Zuidoost-Europa, waarvan de Russische
de belangrijkste is (Russisch-orthodoxe Kerk). Met name in de Verenigde
Staten vindt men orthodoxe kerken van emigranten uit die landen. Behalve de
orthodoxe kerken is nog een aantal oriėntaalse, van traditie en structuur
katholieke kerken te noemen, ontstaan uit bepaalde dogmatische en politieke
tegenstellingen in de oudheid of onder het bewind van de islamieten geļsoleerd
geraakt van de Byzantijnse rijkskerk. Van deze kerken zijn alleen de zgn. Assyriėrs
nestoriaans; de overige kerken zijn monofysitisch.
2.2
Groeperingen uit de Hervorming in de 16de eeuw voortgekomen
Lutherse kerken
en Gereformeerde kerken, vooral de laatste van velerlei aard, sommige in de 17de
eeuw ontstaan, gelijk de remonstrantse, sommige later, gelijk in de 19de eeuw in
Nederland onderscheiden gereformeerde groepen, in verzet tegen de heersende
Hervormde Kerk.
Voorts zijn er groepen voortgekomen uit radicale 16de-eeuwse
stromingen als wederdopers en spiritualisten; genoemd kunnen worden
doopsgezinden (Mennonieten). De vooral in Angelsaksische landen belangrijke
baptisten vertonen met laatstgenoemden wel verwantschap.
Een piėtistische
stroming in het anglicanisme, eerder uit het reformatorisch erfgoed van de
Engelse Kerk gevoed dan uit haar katholieke traditie, heeft zich in de 18de eeuw
tot een zelfstandige kerkformatie ontwikkeld: het methodisme.
Het protestantisme
vertoont een grote verscheidenheid van kerken en groepen, een verschijnsel
waarvoor verschillende gronden zijn aan te geven: naast
kerkelijk-organisatorische (een over het algemeen veel minder gecentraliseerd
gezag) en religieuze (een sterker drang naar individualiteit) zijn ook
maatschappelijke gronden te noemen: vaak bestaat een duidelijk verband tussen religieuze
signatuur en maatschappelijke plaats.
De scheiding van staat en kerk heeft
voorts politiek en juridisch kerksplitsingen gemakkelijker gemaakt. Ook het
christelijk humanisme heeft tot religieuze gemeenschapsvorming geleid, met name
onder de vrijzinnigen.
2.3 Andere
vormen
Andere vormen
doen zich naast deze klassieke nog voor: hiertoe behoren groepen als de
Mormonen, de Christian Science, de Getuigen van Jehova, Jesus People e.d. De
grens tussen wat al dan niet als christelijk kan gelden is hier vaak heel
moeilijk te trekken.
Daarnaast zijn
de in deze eeuw (vooral in de Verenigde Staten) opgekomen
Pinkstergemeenten het meest invloedrijk geweest, eerst binnen de reformatorische
kerken en vanaf de jaren zestig ook binnen de Rooms-katholieke Kerk (charismatische beweging).

Contactgegevens
- Telefoon
- (010) 483 06 77
- Fax
- (010) 292 09 32
- Postadres
- Rhijnauwensingel 176, 3077 EV Rotterdam
- E-mail
- Algemene informatie:
info@kerkenregister.com
Ondersteuning: Via ondersteuningsweb op www.christelijk-geloof.nl
Webbeheerder:
webmaster@kerkenregister.com

| Index |
Kerkenregister |
Totaal |
 |
 |
 |
Deze
pagina werd vandaag
Sofar we had |
 |
keer
bekeken
pageviews today: |
Laatste aanpassing op deze pagina:
donderdag 21 februari 2008
